Achter elk formulier, elke wachttijd en elke overdracht zit iemand die verder moet. Deze korte verhalen laten zien hoe vastlopen voelt als niemand het geheel bewaakt.
Er waren gesprekken met school, huisarts, Veilig Thuis en de GGZ. Op papier leek het alsof er veel gebeurde. In werkelijkheid vertelde het gezin steeds opnieuw hetzelfde verhaal, terwijl niemand kon zeggen wie nu echt de regie had.
De pijn was bekend, de medicatie ook, maar de route bleef hangen tussen huisarts, pijnpoli, wachttijd en afbouwadvies. Elke partij keek naar een stukje. Ondertussen werd wachten zelf een risico.
De ene plek wilde eerst dat de verslaving onder controle was. De andere plek wilde eerst dat de depressie behandeld werd. De persoon zat precies tussen die voorwaarden in, alsof hulp pas begint wanneer je al half gered bent.
Alles was ingevuld, aangevinkt en opnieuw aangeleverd. Toch bleef de aanvraag hangen omdat er nog één bijlage, één beoordeling of één intern overleg ontbrak. De hulpvraag werd administratie, de mens werd bijzaak.
Werk viel weg, energie raakte op en de behandeling liet op zich wachten. UWV, huisarts en zorg keken allemaal vanuit hun eigen kader. Niemand vroeg wat er gebeurde terwijl de persoon tussen die kaders verdween.
Losse verhalen verdwijnen snel als incident. Meerdere verhalen samen laten zien waar overdracht, triage, mandaat en verantwoordelijkheid ontbreken. Daarom vraagt Zorgfuik om ervaringen én handtekeningen.
Deel je ervaringJouw verhaal hoeft niet perfect te zijn. Als het helpt om zichtbaar te maken waar de fuik ontstaat, is het waardevol.